تکنیک‌های جراحی بینی

کسب دانش آناتومی بینی به تنهایی کافی نمی باشد. جراحی زیبایی بینی نوعی مجمسه سازی با استفاده از مواد اولیه بیولوژیکی می باشد(غضروف و استخوان). به همین منظور می بایست از اصول هنری استفاده نمود: کپی برداری.

کپی برداری (تقلید) از یک سازه زیبا به مراتب آسان تر از خلق یک سازه به صورت ذهنی می باشد. هنر تجاری بر پایه این مفهوم بنا شده است. مگر این که بصورت ذاتی هنرمندی با استعداد باشید. تعداد کمی از ما قادر به طراحی زیبای تصویر یک گربه به صورت ذهنی می باشیم. اما حتی یک فرد غیر هنرمند نیز می تواند کپی معقولی از تصویر یک گربه را ارایه دهد. بنابر این ما استفاده از یک مدل ایده آل و یا نمونه اولیه چهارچوب بینی در حین جراحی را توصیه می کنیم. این عمل باعث حفظ انرژی برای به خاطر سپردن برخی از عوامل می شود (برای مثال این مسئله که نوک بینی به چه میزان بالاتر از تنه بینی باشد و یا عرض کراس های جانبی و یا زاویه انشعاب و غیره). ذره بین ها اجازه ی مشاهده بینی را از فاصله مناسب و کسب دید مناسب را نمی دهند. بنابراین استفاده از یک دوربین فیلمبرداری که تصویر نیمرخ بیمار را در تمامی مواقع نشان می دهد (از فاصله مناسب) مفید می باشد. سردرگمی برخی از جراحان در روز بعد عمل و یا در هنگام برداشتن آتل با مشاهده منافذ بینی بیماران، جای تعجب ندارد. ممکن است جراحان در هنگام جراحی در قضاوت دقیق در رابطه با زاویه مناسب، هنگامی که بیمار در حالت بیهوشی به سر می برد، دچار اشتباه شده باشند. فاصله گرفتن از بیمار به منظور ارزیابی و یا استفاده از دوربین فیلمبرداری دید بهتری به جراح می دهد و به وی در جلوگیری از بروز این مشکلات کمک می کند.

 

رویکرد جراحی باز و بسته در جراحی زیبایی بینی ثانویه

تصمیم گیری برای باز کردن بینی در جراحی ثانویه مشکل تر از تصمیم گیری در جراحی رینوپلاسی اولیه می باشد. اگر می بایست اقدامات جزئی صورت پذیرد مانند سوهان زدن قسمت بالایی بینی و یا به هم وصل کردن لبه پره های بینی، شکی وجود ندارد که استفاده از روش بسته ایده آل است. در صورتی که تجسم به کامل کردن فرآیند کمک می کند، مانند صاف کردن بینی و یا تنظیم راستای نوک بینی پیچ خورده، این سوال مطرح می شود که استفاده از روش باز منجر به دقت بیشتر و در نهایت نتایج بهتر می شود. هر چند که موارد مبهم تری هم وجود دارند. در صورتی که بیمار چند بار مورد جراحی قرار گرفته و در نهایت نوک بینی به صورت بد ریخت و پر شده از بافت ضخیم فیبروزی در آمده باشد، تصمم گیری بسیار مشکل تر خواهد بود. این مشکل ناشی از این مطلب است که برش مجدد (در صورت وجود و یا عدم وجود جای زخم در ناحیه پایین پایه بینی) می تواند به صورت بالقوه موجب ایجاد آماس بیشتر و بافت فیبروزی بیشتر شود. در بینی با پوست ضخیم، بافت فیبروزی عمیق در این پوست می تواند به کابوسی برای جراح تبدیل شود. جراحی بعدی فارق از دقت در ایجاد چهارچوب مناسب، می تواند موجب تشدید بافت فیبروزی و در نهایت ایجاد نتیجه نامطلوب گردد. بهترین روش برای این موارد طرح ریزی جراحی به شیوه ای است که حداقل زخم حاصل از جراحی و تضعیف بوجود بیاید. بهتر است از روش باز تنها در صورت نیاز و هنگامی استفاده شود که برخی از مانور های جراحی ممکن در روش باز مورد نیاز باشد برای مثال افزایش طول بینی.

 

بی حسی

اغلب بیماران آرامش بخش های وریدی غیر بیهوشی دریافت می کنند. زیرا برای بیمار کم هزینه تر است. فواید کلی استفاده از آرامش بخش های غیر بیهوش کننده در جای دیگر مورد بررسی قرار می گیرد. متاسفانه بسیاری از برنامه های آموزشی تخصصی جراحان را در زمینه استفاده از این آرامش بخش ها آموزش نمی دهند، بلکه آنها را مجبور به پیروی از آموزش های پیشین خود می کنند. از بیماران خواسته می شود تا یک ساعت قبل از ورود به مرکز جراحی از فلورازپام 60 میلیگرم استفاده نمایند. بعد از ورود، بیمار که بوسیله دارو آرام شده از هیروکزین عضلانی 100 میلی گرم (ویستاریل)، نالبوفین عضلانی 10 میلی گرم، استفاده می نمایند. از دمرول 50 میلی گرم به جای نالبوفین نیز استفاده می شود. در اتاق عمل بیمار با استفاده از دوز های 1 میلی گرمی میدازولام  آرام می شود. در صورتی که بیمار دچار مشکل شود، از کاتلین 30 میلی گرم در طول 30 ثانیه استفاده می شود در حالی که از 100 به صورت برعکس شمارش می شود. در صورتی که بیمار زن یا مرد از جثه بزرگتری برخوردار باشد از 50 میلی گرم استفاده می شود. از دوز های افزایشی بیشتر ورسد 1 میلی گرم در صورتی استفاده می شود که بیمار وارد وضعیت بیهوشی مورد نظر نشده باشد.

بی حسی موضعی در طول زمان به بینی تزریق می شود. این تزریق حاوی محلولی متشکل از ترکیب 50 /50 Xylocaine 1 میلی گرمی و Bupivacaine (Marcaine) 0.25 درصد با تجمع اپی نفرین 1/200000 می باشد. در تکنیک نفوذ بالا (hyperinflitration) از محلول 30 تا 50 کیلی گرمی استفاده می شود. بعد از اعمال بی حسی کلی، تجمع اپی نفرین به 1/100000 می رسد. بعد از انجام بی حسی عمومی تجمع  اپی نفرین به 1 در 100000 می رسد. تزریق در ناحیه بالای سپتوم (دورسال) بخش اعظمی از بی حسی ناحیه سپتوم را فراهم می کند. در قسمت پایین مارپیچ گوش به منظور بی حسی برای استخراج غضروف (استخوان) (استئوتومی) و اینکه بیمار را قادر به تحمل استفاده از پارچه زخم بندی برای جذب خون در محل برش داروی بی حسی تزریق می شود. با استفاده از این روش دیگر نیاز به استفاده از روش های بی حسی مرسوم مانند کوکائین نیست. در صورتی فرد بخواهد تحت بی حسی در حالت هوشیاری جراحی شود، می بایست با مدیریت تنفس آشنا باشد. استفاده از ماسک گاز کتامین برای چند تنفس محدود می تواند مشکل احتمالی بیمار را در طول جریان عمل مرتفع سازد. در دسترس بودن کپسول اکسیژن به همراه درجه در مواقع ضروری نشان خواهد داد که آیا بیمار دچار تنگی نفس شده و یا عقب افتادگی فک باعث انسداد مجاری تنفسی وی شده است. وجود منابعی مانند نارکان (نالوکزون) برای افراد معتاد و فلومازنیل (رومازیکون) برای benzodiazepine ضروری می باشد.

زمان انتشار: چهارشنبه 20 شهريور 1392 (3 سال قبل)
تعداد بازدید: ۲۴۷۴